در لباس منع رفتن بس کن ای جادوزبان

زاری بر من که پنداری ز دنیا می روم

دشت تفتان تر ز صحرای قیامت می شود

با تف دل چون من مجنون به صحرا می روم

این تقاضاها که من خود بی تقاضا می روم

محتشم از بس پشیمانی به آن سرو روان

حرف رفتن سر به سر می گویم اما می روم