کم شود حسن تو یا او کور یا من کر شوم

کو دلی چون سنگ تا از لعل او یک بارگی

برکنم دندان و خون آشام از آن ساغر شوم

چند غیرت بیند و گویند با من کاشکی

من دم بیزاری از عشق تو می خواهم دگر

با وجود آن که هردم بر تو عاشق تر شوم

ذره ای از من نخواهی یافت دیگر سوز خویش