من آب گردم و ز خجالت روان شوم

خوش آن که هم زبان به تو شیرین بیان شوم

حرفی ز من بپرسی و من بی زبان شوم

وقت سخن تو غرق عرق گردی از حجاب

یاری به غیر کن که سزای وفای من

این بس که ناوک ستمت را نشان شوم

در کوی خویش اگر ز وفا جا دهی مرا