نگهی دگر خدا را که خراب آن نگاهم

فلک از برای جورم همه عمر داشت زنده

چه شد ارتو نیز داری قدری دگر نگاهم

به غضب نگاه کردی و دگر نگه نکردی

ز سیاست تو گشتم به گناه اگرچه قایل

به طریق مجرمانم نکشی که بی گناهم

شه محتشم کش من چو کمان رنجشم را