تو چون با جور خوش داری خوشا عمر ابد کز تو

که بردم جان ز هجر و می برم نام محبت هم

یک امشب زنده ام از بردن نامت مکن منعم

که فردا بی وصیت مرده باشم بی شهادت هم

کشم بار جفا تا زنده باشم بار منت هم

به نوعی کرده درخواهم غم افسانه عشقت

که بیدارم نسازد نفخه صور قیامت هم