چون شانه بر کاکل زدی رگهای جان محتشم

گرید به حالم آشنا رحم آور بیگانه هم

چون در کنارم نامدی زان لب کرم کن بوسه

کز باده وصلت شدم راضی به یک پیمانه هم

صد تاب خورد از دست تو صد نیشتر از شانه هم