پاس بیداران این مجلش تو را ای دل که ما

ما سر خود پیش تیغ آفتاب افکنده ایم

رخش خواهش را عنان گردیده بیش از حد سبک

گرچه ما از صبر لنگر بر رکاب افکنده ایم

از برای مصلحت خود را به خواب افکنده ایم

ما به راه عشق با این شعف از تاثیر شوق

پا ز کار افتادگان را رد شتاب افکنده ایم