یکی از خاک نشینان تو چون تیر شدیم

در جهان بس که گرفتیم کم خود چو هلال

آخرالامر چو خورشید جهانگیر شدیم

بعد صد چله به قدی چو کمان در ره عشق

قلعه تن که خطر از سپه تفرقه داشت

زان خطر کی به در از رخنه تدبیر شدیم

رد نشد تیر بلای تو به تدبیر از ما