من ازین خسان بستان و تو ازین بتان بستانیم

دل تنگ حوصله خون شود ز ستیزهای زبانیت

ز پی ارنه لطف تو دل دهد به کرشمه های زبانیم

چه نکو حضوری و وحدتی بود از دو جانب اگر تو را

گرم از درون بدر افکنی ز برون چو محتشمم مران

سگیم به داغ و نشان تو که نخواند از تو برانیم