شبی کز دوریش گویم حکایت با دل محزون

چو نتوانم به مردم قصه آن بی وفا گویم

شبان گه با مه و انجم سحر گه با صبا گویم

به آخر چون شود نزدیک باز از ابتدا گویم

ز پیشت نگذرم تنها که ترسم چون مرا بینی

شوی درهم که ناگه با تو حرف آشنا گویم