به من لطفی که دی در راه کرد آخر پشیمان شد

به آخر چون شود نزدیک باز از ابتدا گویم

ز پیشت نگذرم تنها که ترسم چون مرا بینی

شوی درهم که ناگه با تو حرف آشنا گویم

که ناگه من روم از راه و پیش غیر وا گویم

نسیم زلف پرچین تو می ارزد به ملک چین

اگر زلف تو را مشک خطا گویم