داغی که میهنی به دل از دست آن نگار

باز آی تا به پای تو ریزم روان روان

ای دل کناره کن ز بت من که روز و شب

بسته است بهر کشتن اسلامیان میان

ای محتشم ز دیده مردم نهان نه آن