هم رهان ره سودای تو باری فرسان

زده آتش به جهان حسن تو وز بیم نفس

تا شود روی تو آئینه آتش نفسان

کشور حسن بیک تاخت بگیری چو شوند

به حریم حرمت پای سگانست دراز

وز سر کوی تو شیران همه کوته مرسان

رزق شاهنشهی حسن چه داند صنمی