این که در ترقی کار تو بس که هست

تا بر سپهر از زر انجم بود نشان

دست در نثار تو بادا درم فشان

ذات تو را بهر سر مو صد نشان ز شان

بر صاف سلسبیل کشان طعنه میزنند

از دردجرعه کرمت چاشنی چشان