دل بر دهن زدش که بگو پادشه نشان

عدلت ز عدل کسری و کی می برد سبق

به ذلت ز بذل حاتم طی می دهد نشان

نطق سفیه گفت تو را بارگه نشین

از زر فشانی تو ره درگهت شده

ممتاز بر زمین چو بر افلاک کهکشان

زان عهد یاد باد که بی باده محتشم