شیر دلرا کند گرد لشگر حسنش ز جا

عشوه می ریزد از آن مستانه گل بر سر زدن

ترک چشمش دارد آیا از کدام استاد یاد

دست از تمکین به جنبانیدن خنجر زدن

نیست آسان خویش را بر قلب این لشگر زدن

قسمی از بیگانگی دارد که می بارد از آن

خانه دل را به دست آشنائی در زدن