ای ستمت به از وفا آن چه نکرده ای بکن

ای زده عقل و راه دین خواهی اگر متاع جان

بی خبر از درم درا آن چه نکرده ای بکن

چند به منتم کشی کز ستمت نکشته ام

ای که ربوده ای به رخ صد دل و مایلی بدین

عقده زلف برگشا آن چه نکرده ای بکن

ای که نبوده بر درت مثل من از جفا کشان