غمزه ات محتاج افسون نیست در تسخیر خلق

می کنم گر قصد جان خویش میگوئی مکن

با بدان نیکی ندارد حاصلی غیر از بدی

گر بخود بد نیستی با غیر نیکوئی مکن

صاحب اعجاز را تعلیم جادوئی مکن

من که خود کم کرده ام دل در رهت دادم مده

عاشق بیداد را خوش دل به دلجوئی مکن