چون زنند از راه عبرت در ره اودار من

چون کند پامالم آن سرو از پی پابوس او

دل برون آید ز چاک سینه افکار من

های و هویم لرزه در گورافکند منصور را

خواستم از شربت وصلش دمی یابم حیات

کرد چشم قاتلش زهری عجب در کار من

آن چنان زارم که بر من دشمنان گزیند زار