پر گیاه حسرتی خواهد دمانیدن ز خاک

سر و طوبی قد گل روی بهشت آرای من

هست باقی رشحه ای از وصل و جان من کباب

من که امروز این چنینم وای بر فردای من

در پی این کاروان اشگ جهان پیمای من

از تفقدهای عامم نیز کردی ناامید

بیش ازین بود از تو امید دل شیدای من