بیش ازین بود از تو امید دل شیدای من

پر گیاه حسرتی خواهد دمانیدن ز خاک

در پی این کاروان اشگ جهان پیمای من

از تفقدهای عامم نیز کردی ناامید

محتشم افغان که مستغنی است از یاد گدا

پادشاه بی غم و سلطان بی پروای من