که آنجا در پی سر میرود صد عاشق مسکین

شوم او را بلاگردان چو رخش ناز بی پایان

به پائین راند از بالا به بالا تا زد از پائین

مکن خون کوی ای دل بر سر میدان او مسکن

نثار بزمت این بس محتشم کان معدن احسان

لب گوهرفشان گاهی بجنباند پی تحسین