عجب نباشد اگر پا کشم ز مسند قربت

که در غمی که منم عین مدعای من است این

وفا نگر که دم قتل من ز خیل سگانش

یکی نکرد شفاعت که آشنای من است این

تو آفتابی و من ذره ام چه جای من است این

دلم که گشته ز بی غیرتی مقیم در آن کو

از آن مقام برانش که بی رضای من است این