ای جمالت شمع صد پروانه سر برکن ز بام

یک ره آخر زیر پای باد پای خویش بین

ای که در مهد همایون میروی سلطان صفت

از زکوه سلطنت سوی گدای خویش بین

مرغ جان را پرزنان گرد سرای خویش بین

از قبای تنگ بیرون آ و جیب یوسفان

تا به دامن چاک از رشگ قبای خویش بین