مرغ جان را پرزنان گرد سرای خویش بین

ای که در مهد همایون میروی سلطان صفت

از زکوه سلطنت سوی گدای خویش بین

ای جمالت شمع صد پروانه سر برکن ز بام

از قبای تنگ بیرون آ و جیب یوسفان

تا به دامن چاک از رشگ قبای خویش بین

بینوا در دهر بسیار است اما محتشم