تو شاه حسنی و خلوت سرای توست دلم

ز دیده در دلم ای سرو دل ربا بنشین

نشیمنی است ز مردم تهی بیا بنشین

هزار سال به دولت درین سرا بنشین

دو منزلند دل و دیده هر دو خانه تو

چه حاجتست که من گویمت کجا بنشین