وه که شد ملک دلم ویران ز دست انداز او

هر کرا بینم که دم گرمست ازو ایمن نیم

زان که می ترسم به تقریبی شود دمساز او

ترک من شد مست و بر دوش رقیب انداخت دست

هر کجا مطرب ز نظم محتشم خواند این غزل

آفرین کردند بر طبع سخن پرداز او