باغبان چندان که گل می چیند از بالای شاخ

عشوه پنداری که می ریزد ز سر تا پای او

پیش از آن کاید به رقص از انتظارم می کشد

نیم جنبشهای مخفی او قد رعنای او

من گل عیش و طرب می چینم از بالای او

در صف بیگانه خوبان دیده ام ماهی که هست

صد نشان از آشنائی بیش در سیمای او