روی به خاکپای او شب به خیال میهنم

زآب دو دیده گل کنم خاک در سرای او

تا نشود ز آه من محو نشان پای او

دست رسی دگر مرا نیست به خاکپای او

گشت به تلخاکیم لیک خوشم که در جهان

کس نکشید همچو من آرزوی جفای او