چین ابرویش ز درگه بیشتر نگذاردم

صد قیامت بیش خیزد از زمین کوی او

فتنه ها برپا کند کز پا نشنید روز حشر

در میان خلق محشر چشم عاشق جوی او

شاه حسنش را همانا حاجبست ابروی او

می شود نسرینش از خشم نهانی ارغوان

تا دگر بهر که آتش می فروزد خوی او