زخم ما ممتاز کی گردد اگر تیرش کند

شاه حسنش را همانا حاجبست ابروی او

می شود نسرینش از خشم نهانی ارغوان

تا دگر بهر که آتش می فروزد خوی او

رخنه در هر دل به قدر قوت بازوی او

ساکنان خلد بر اهل زمین حسرت برند

گر برد باد زمین پیما به جنت بوی او