که در زمین و زمان بود شور ولوله تو

نظر در آینه داری و اضطراب نداری

تو محو خویشی و من محو تاب و حوصله تو

هنوز عهد تو آورده بود دهر به جنبش

به گوش مژده تخفیف ده ز درد سر من

که می برم دو سه روز این جنون ز سلسله تو

سئوال کردی و گفتی بگو که برده دلت را