تو راست دست بر آتش ز دور و نزدیکست

رساند جان به لبم روزگار فرقت تو

بیا که کشت مرا آرزوی صحبت تو

که من به خشک وتر آتش زنم ز فرقت تو

شبی به صفحه دل می نگارم از وسواس

هزار بار به کلک خیال صورت تو