که اقتضای جفا می کند طبیعت تو

بلند تا نشود در غمت حکایت من

نهفته با دل خود می کنم شکایت تو

به طبع خویشت ازین بیش چون گذارم باز

به دوستی که سر خامه ای رسان به مداد

ز دوستان چو رسد نامه ای به حضرت تو

خوش آن که سوی وطن بی کمان توجه ما