هرچند عقل بیش حذر کرد بیش خورد

خوش بودی ار نشستی از اقبال گاه گاه

دل می رود ز دست بگویند کان حریف

دارد دمی ز بازی ما دست خود نگاه

بازی ز مهره بازی آن نرگس سیاه

دیوم ز ره نبرد و پریچهر کودکی

هر دم به بازی دگرم می برد ز راه