در جهانگیر بست حسنت بی امان گوئی که هست

بار عشق او چو کوه و جسم زار من چو کاه

ای شه بالا بلندان کز جمال و خال و خط

کرده حسنت بر زمین و آسمان عرض سپاه

توامان با دولت سلطان محمد پادشاه

شاه جم جاه بلند اقبال کادنی بنده اش

می زند بالاتر از ایوان کیوان بارگاه