آن که خونم را به شمشیر تغافل ریخته

در میان شاهدان گل دگر باد بهار

کرده گل ریزی که خون از چشم بلبل ریخته

غافل است از دیده خون ریز شورانگیز من

خون گرم عاشقان گوئی ز خواریهای عشق

آب حمام است کان گل بی تامل ریخته

محتشم زاری کنان در پای سرو سر کشت