از تک بحر دلم گوهر به ساحل ریخته

خون رنگینم که ریزان گشته از چشم پرآب

گوئی از جوی گلوی مرغ بسمل ریخته

غرفه ام در گوهر و در بس که چشم خون فشان

پیش چشم ساحرت هاروت از شرمندگی

نسخه های سحر را در چاه بابل ریخته

صحن میدان کرده رنگ آن خون که در هنگام قتل