سرش را همی تن به سر نشمرد

سری را نخواهم که افتد به چاه

نه از چاه خوانم سوی تخت و گاه

کسی کو ز فرمان من بگذرد

وگر هیچ تاب اندر آرد به دل

به شمشیر باشم ورا دلگسل

جز از ما هرانکس که دارند گنج