تیر پران و کمان گوشه نجنبانیده

زان نگه قافله صبر گریزان وز پی

مژه ها تیغ در آن قافله خوابانیده

مژه بیش از مدد ابرویش از دل گذران

چه روم بی تو به گشت چمن ای حور که هست

باغ گل در نظرم دوزخ تابانیده

می کشم پای ز هنگامه عشقت که فراق