تو بر خود بسته ای یک باره راه اشگ ای دیده

دلا زان گل بریدی خاطرت آسود پنداری

تو را با او دگر کاری نخواهد بود پنداری

نخواهد کرد دیگر آتش من دود پنداری

تو تحسین خواهی ای ناصح که منعم کرده ای زان در

به خوش پندی من درمانده را خشنود پنداری