فریبی خورده ای ای غیر از آن پرکار پندارم

نخواهد کرد دیگر آتش من دود پنداری

تو تحسین خواهی ای ناصح که منعم کرده ای زان در

به خوش پندی من درمانده را خشنود پنداری

که خود را باز مقبول و مرا مردود پنداری

رسید و به اعتاب از من گذشت آن ترک نازک خود

دعائی گفتمش در زیر لب نشنود پنداری