دامان لیلی پاک ماند از تهمت آلودگی

بر روی یار اغیار را چشمی به آن آلودگی

غلطان به خاک احباب را اشگی به آن پالودگی

مجنون چو افشاند آستین بر وصل تا روز جزا

نازش برای عشوه ای صد لابه می فرمایدم

صورت نمی بندد دگر نازی به این فرمودگی

از دیدن او پند گو یک باره منعم می کند