پای طلب کوتاه گشت از بس که در ره سوده شد

صورت نمی بندد دگر نازی به این فرمودگی

از دیدن او پند گو یک باره منعم می کند

در عمر خود نشنیده ام پندی به این بیهودگی

کوته نمی گردد ولی پای امید از سودگی

آ سر که دیدی خاک گشت از آستان فرسائیش

وان آستان هم بازرست از زحمت فرسودگی