خوش رفتی آخر محتشم آسوده در خواب عدم

کوته نمی گردد ولی پای امید از سودگی

آ سر که دیدی خاک گشت از آستان فرسائیش

وان آستان هم بازرست از زحمت فرسودگی

هرگز نکردی در جهان خوابی به این آسودگی