در دیده ماند اشکی و آن نیز رفتنی

رفتی و رفت بی رخت از دیده روشنی

آن تن ز پافتاد که در زیر بار عشق

از کوههای درد نکردی فروتنی

آن قدر که بود خیمه عشق تو را ستون