کز نم فیضش گذار از حاتم طی میکنی

سر به صحرا می دهی ای قبله لیلی و شان

هرکه را مجنون صفت آواره از حی میکنی

ساقیا طی کن بساط غم در آن بحر نشاط

محمل لیلی به سرعت می بری ای ساربان

گر بدانی حال مجنون ناقه را پی میکنی

محتشم از ضعف چون گیتی چنانی این زمان