بوادی به ازین کن روان سمند ثنا

چه داور است جهان را که سکه خانه اوست

رواق چرخ پرانجم به آن شکوه و بها

چه کردگار ستائیست این خموش ای نطق

زری که در خور آئین پادشاهی اوست

به جنب او زر مهر است کم ز سیم بها

زهی به ذات جلیلی که برقد صفتش