رضا نجسته مخور بر امید استرضا

ز صولت صمدی باش همچو بید ز باد

مدام رعشه بر اندام و لرزه بر اعضا

چو بی گمان اجلت می رسد تو آب کسی

مساز شعبده با آن که قدرتش هر شام

شکسته در کله چرخ بیضه بیضا

چنان به خلق به آهستگی بزی که زند