تکاور تو مکرر شود هلال سما

تو پای خود به رکابی رسان که چون مه نو

بود بنعل سمندت فرشته ناصیه سا

فکن گذار به جائی که نعل اگر فکند

گرت هواست ز شاخ بلند گل چیدن

مکش ز زیر قدم بوته های خار جفا

دلیر باش که صبرآزمائی است غرض